Totaal aantal pageviews

dinsdag, september 13, 2016

De 80 van de Langstraat Waalwijk

De Kennedymars van Waalwijk staat bekend om zijn goede verzorging en de route die heel gezellig is door het enthousiaste publiek. Ik heb mij weer voor de derde keer hiervoor ingeschreven....ik lijk wel gek!
Ik ben best nerveus, zaterdag de dag van de start vanavond om 20.00 uur. Niet dat ik niet bekend ben met het wandelen van 80 km maar het is toch elke keer weer anders en ik heb de afgelopen weken wat lichamelijke klachten gekregen waarvan ik hoop dat het daardoor niet al te lastig gaat worden.

Zaterdagavond rij ik samen met Hans naar Waalwijk om mijn startspullen op te halen. Er staat een tentje op het grote plein waar men dat kan regelen. Ik ben bijna aan de beurt als ik mijn nummer noem maar ik moet aan de andere kant zijn......oké. Beetje onduidelijk aangegeven maar uiteindelijk krijg ik mijn startnummer en speldjes om dit goed zichtbaar op te spelden. Op het startterrein zie ik een aantal bekenden en ga nog even naar het toilet alvorens mijn wandelmaatjes op te zoeken, want ik ga met Fred, zijn broer Ton, Rene en Claudia lopen. Zij zijn alle vier debutant op de 80, ik ben benieuwd hoe zij het gaan ervaren! Na een appje van Fred vind ik ze bij een wokrestaurant en als het bijna tijd is gaan we op pad naar de startplaats. Ik neem afscheid van Hans en ik zie hem later terug in de straat zodat hij een leuke startfoto kan maken van ons vijfjes.
Daar gaan we dan, de avond is al gevallen en het begint weldra donker te worden. We merken niets van een of ander startschot ofzo, de meute begint in beweging te komen en dan lopen we langzaam maar zeker de lange straat in. We worden om 20.08 uur gescand d.m.v. de scanmatten op de grond. De eerste kilometers maken we een rondje van 8,5 km om dan weer terug te komen in Waalwijk. Dan nog ruim 12 km tot de eerste, grote rust. Tussen de hoofdposten zijn er zogenaamde doorloop posten (het is daar niet de bedoeling dat je gaat zitten) waar vanalles aan drinken en wat te snoepen/eten is te krijgen, we worden goed verzorgd. Al neem ik dat allemaal niet omdat ik geen suiker eet. Gelukkig zie ik regelmatig komkommer en tomaat voorbij komen!! En water en soms thee zonder suiker.

Het is enorm druk en de bewoners maken er een feestje van, overal staan mensen langs de route met af en toe een vuurkorf voor het huis. Als we 20,2 km hebben afgelegd komen we bij de "grote" rust in Vlijmen, een post waar we onze tassen krijgen. Een tas met extra benodigdheden die je niet mee hoeft te nemen tijdens het lopen zoals extra sokken, schoenen en in mijn geval etenswaren. Het tassen transport is goed geregeld, bij binnenkomst neem je je genummerde tas mee, en als je weer weggaat lever je hem in bij de bus die klaarstaat. Deze tocht is over het algemeen goed georganiseerd, er zijn 700 vrijwilligers nodig geweest om dit voor elkaar te krijgen! Met ruim 2500 lopers heb je zo'n team wel nodig.....en ik ben dankbaar voor hun inzet, zonder vrijwilligers geen Kennedymars!

Wij nemen nu uitgebreid de tijd om te rusten, 20 km aaneengesloten lopen is best veel, vooral als je dat niet gewend bent! Na de rust lever ik mijn tas weer in nadat ik mijn sokken heb verwisseld en mijn schoenen, de nieuwe(re) schoenen zitten toch wat minder lekker dan mijn oudjes! Ook smeer ik mijn zitvlak weer in met een spray die ik van Ton krijg om te gebruiken. Bedankt Ton!

Na een rondje door de plaats Vlijmen, waar we nauwelijks wat van zien omdat het donker is, komen we in het plaatsje Haarsteeg. Daar is het al jaren traditie om de wandelaars te vermaken met allerlei leuke voorstellingen in de tuinen van bewoners, een beetje afgekeken van Linden ten tijde van de Vierdaagse maar net zo vermakelijk. En ook ieder jaar een ander thema, dit jaar de Olympische spelen. Yuri van Gelder wordt herhaaldelijk uitgebeeld. Ondanks dat het donker is, kunnen we het goed bekijken, foto's ervan nemen is een andere zaak. Maar ik heb het wel geprobeerd.
We lopen richting Elshout over aarde donkere wegen, gelukkig heb ik mijn lampje bij me om de omgeving aan te lichten. Stel je voor dat ik struikel onderweg! Mijn maatjes hebben ook extra verlichting bij zich en zo vermaken wij ons wel richting de volgende grote rust in Waalwijk, bij scholengemeenschap Overlaat. Dan zitten we op 35,2 km en hier kunnen we weer bij onze tas. We hebben net Drunen voor de tweede maal doorkruist maar dan vanaf de andere kant. We gaan nu ook merken dat de kilometers in de benen zitten, sommigen van ons hebben het een beetje moeilijk. Maar met wat eten en drinken peppen we elkaar weer op, hoewel de soep op is. Niet voor mij, ik heb mijn eigen etenswaren bij me maar mijn wandelmaatjes hebben wel trek! Bij de vorige rust was de soep ook op en dat valt niet in goede aarde, het lijdt zelfs tot de uitspraak: ik kap ermee!! Maar gelukkig, daar komt het niet echt van.....

De route is, vergeleken met andere jaren, iets aangepast omdat we niet meer langs De Moer komen en Loon op Zand. Wat ik erg leuk vind is dat we niet alleen langs het stadion van voetbalvereniging RKC Waalwijk lopen, maar ook erdoor! Een aparte ervaring...een suppoost aldaar geeft ons uitleg en toont trots "zijn" stadion.

Het tempo van ons groepje ligt nu een beetje uit elkaar, Claudia en Rene lopen merendeels mijn tempo, Ton en Fred blijven bij hun eigen tempo. Al lopend door Waalwijk om ons naar de volgende grote rust te begeven, staan Rene en ik even stil in de rustige wijk waar we doorheen lopen om op Claudia te wachten. Ze roept of we weten of de toiletten al in zicht zijn, ze moet erg nodig! Toevallig staat er een inwoonster van Waalwijk haar hondje uit te laten en ze mag van haar naar het toilet. Claudia blij!! En terwijl wij wachten op haar, zegt Rene: eigenlijk moet ik ook.....zal ik het vragen? Welja doe maar, wij wachten wel! Helaas duurde dat wachten mij wel erg lang, er was geen bank om op te zitten.....maar ja, als je moet dan moet je!

Het is inmiddels vroeg in de ochtend en ik verwacht elk moment de zon op te zien komen. Dat duurt even omdat er veel bewolking is maar dan, rond 6.30 uur zien we het eindelijk een beetje licht worden. Over lange, lange wegen begeven wij ons naar Waspik waar de volgende grote rust is. Tussendoor worden we weer vermaakt en toegejuicht door het publiek. De app van "de80" wordt veelvuldig gebruikt. Men roept dan ineens je naam om je toe te juichen. Erg leuk en het ontroert me soms, ik heb ook geen last van dipjes mede daardoor!

Na de eerder genoemde lange wegen zijn we aangekomen bij de rust in het sportcentrum van Waspik. We lopen over de scan matten, onze doorkomsttijden worden genoteerd, en we zijgen neer op een stoel. Poe poe! 49,5 km zit erop. Ton laat zijn voeten behandelen bij de EHBO, Fred besluit op hem te wachten en wij gaan gedrieën weer verder na deze pauze.

Door het plaatsje 's Gravenmoer lopen we naar de volgende rust in Dongen. Ik krijg een appje van Hans dat hij onderweg is en ik krijg ineens vleugels, ik laat Rene en Claudia achter en versnel mijn passen. Voor ik het weet zie ik Hans in de verte staan. Hij maakt een foto van mij en ik geef hem een knuffel, blij hem weer te zien!

Ik heb nu 63 km afgelegd en meestal heb ik bij deze afstand last van een dip. Nu merk ik daar niets van hoewel ik er flink doorheen zit! Helaas mag Hans niet mee naar binnen van de beveiliging maar er is voor hem een ommetje bedacht zodat we lekker samen buiten kunnen zitten. Ik neem het er lekker van en neem uitgebreid de tijd. Hans heeft iets lekkers voor me meegenomen en heeft in de koeltas koud water. Wat een verwennerij en ik kom een beetje bij. Claudia en Rene zijn inmiddels ook gearriveerd, zij zitten binnen want Claudia heeft het koud gekregen. Het is inderdaad wat afgekoeld vergeleken bij de vorige dag. Ik besluit alleen verder te lopen en zet een lekker muziekje op zodat de km's vanzelf onder de voeten vandaan gaan. Hoewel......vanzelf?? Ik voel mijn voet branden en zoek een plekje om mijn schoen uit te doen en de boel te inspecteren. Jawel hoor, het velletje hangt erbij dus dat wordt afplakken. Gelukkig heb ik een klein overlevingspakketje bij me en verhelp het euvel.

Langs een autoweg zie ik vreemde figuren in de verte...........wat zou dat nou weer zijn? Als we dichterbij komen zie ik dat het een huwelijks aanzoek is! Ook apart!
De route is over het algemeen verhard en over straattegels, af en toe wat asfalt maar nu kom ik een weg tegen met zand en stenen! Oké......eventjes omschakelen maar het loopt eigenlijk best makkelijk door. Ook dit keer een lang stukje zandweg!
We maken een ommetje rond en door Sprang-Capelle, het lijkt de dag van Wijchen wel!! Bij een tussenpost waar we wat te drinken kunnen pakken en eten staan ook toiletten en Hans staat hier weer om mij te steunen. Heerlijk eventjes bijkomen, ik ben er nu bijna. Als we zitten te kletsen zie ik ineens Claudia en Rene aankomen en ik besluit op hen te wachten om samen de rest van de kilometers te lopen. Claudia heeft veel last van blaren maar ze klaagt niet, wat een bikkel is het! Rene zit er ook doorheen maar ook hij klaagt niet! Samen lopen we naar de laatste grote post in Kaatsheuvel waar we op 69,9 km zitten. Poehee....nog "maar" 10 kilometer en het valt tegen hoe ver het nog is! Ineens zie ik Hans weer staan, hij loopt met ons mee naar de rust. Daar gaan we heel eventjes zitten want als we naar de tijd kijken, moeten we toch doorstappen om een beetje op tijd te zijn. Hier lijkt het bijna op de finish plek, we lopen over een rode loper!
En ineens, voor we het weten lopen we op de weg die we gisteravond ook liepen, tussen enthousiast publiek en de mooi versierde straat. De bewoners hebben echt hun best gedaan! En natuurlijk, het plaatsnaambord van Waalwijk wordt ook weer vereeuwigd op de traditionele manier hoewel de spieren nu behoorlijk stijf zijn!
De laatste bocht doemt op en we lopen dan linea recta naar de finish waar we met naam en toenaam genoemd worden, ik krijg kippenvel.....wat een heerlijk gevoel ondanks de pijn. We zoenen elkaar, Rene, Claudia en ik, blij dat we het samen geflikt hebben, de twee debutanten zijn weer een ervaring rijker en krijgen een mooie medaille plus een oorkonde. Hans maakt er foto's van, hij staat ook bij de finish om op mij te wachten. De omroeper zegt: "daar komt Rene Schuurink met twee mooie meiden aan zijn zij" en ik barst in huilen uit, van blijdschap dat het mij weer gelukt is maar wat ben ik moe!!! Nadat we mijn oorkonde, een "drietje" en onze tassen hebben opgehaald gaan we een plekje bij de finish zoeken om de twee broers binnen te zien komen. Lekker met een biertje erbij!!
Zullen ze het halen? Het wordt nijpend, nog 10 minuten!! En ja hoor, daar horen we de omroeper hun namen roepen. Al foto's makend van elkaar komen ook zij binnen. Net op tijd! Nou ja.....nog 10 minuten over!
We bieren nog gezellig even na, en genieten van onze overwinning. Ik heb deze editie als heel zwaar ervaren. Misschien door de wijzigingen in de route? Geen idee. Van de 2524 deelnemers liepen er 2135 naar de finish!
En hoe hebben de debutanten het ervaren? Once in a lifetime! Dus eens maar nooit weer!!




Alle foto's staan hierklikkerdeklik

zondag, september 04, 2016

Wereldhaventocht 3-9-2016 / 17 km


Vandaag gaan Hans en ik een rondje lopen in Rotterdam. De WSV Bospolder Tussendijke, kortweg BoTu heeft een paar routes uitgezet aldaar. Dit weekend zijn ook de Wereldhavendagen en daarom heet deze tocht dan ook de Wereldhaventocht. Ik ben er een paar keer eerder geweest dus ik weet precies waar het startbureau zit namelijk vlakbij het station Marconiplein dus we gaan er met de metro naartoe. We willen niet al te vroeg starten en gaan rond half tien richting Rotterdam. Half elf kunnen we, nadat we aangemeld zijn van start. Echter lezen wij op het bord dat er afwijking is in de route.....oei dat begint al goed! Opletten dus. We krijgen een uitgebreide routebeschrijving mee en een boekje met leesvoer wat betreft de bezienswaardigheden die we onderweg tegen kunnen komen. Het is een 22 pagina's tellend boekje dat we de hele route niet bekijken maar is wel leuk voor als we thuiskomen, kunnen we nog even nagenieten. En de meeste bezienswaardigheden kennen we al omdat ik een Rotterdamse ben en werk in Rotterdam.

De route start op de Schiedamseweg, de straat waar mijn dochter een jaar op kamers heeft gewoond. Het is een drukke straat met aan weerszijde winkels en woningen, in het midden rijdt de tram. Het is vandaag wat bewolkt en winderig, en af en toe is mijn jasje nodig. Dan lopen we via de Lage Erfbrug naar de Coolhaven na een eerste Brugmomentje bij Delfshaven. De Pieter de Hoochbrug onderdoor richting de Euromast en over de G.J de Jonghweg waar vroeger een tippelzone was. Aan de overkant zien we het imposante Erasmus MC waar Hans werkt. Via de rotonde lopen we de Westzeedijk over en zien we in de verte grote, ijzeren konijnen. Vast een kunstwerk want we zijn vlakbij de Kunsthal. De "afwijking" is niet te missen want in de verte is de weg afgesloten door werkzaamheden. Het is goed aangegeven ook.

In het Museumpark nemen we tijd voor alweer een Brugmomentje en genieten van de rust hier. Na het evenementen terrein van het park overgestoken te hebben komen we in de drukke binnenstad. We lopen langs museum Boijmans van Beuningen dat al vanaf 1847 bestaat. We zijn er eens geweest toen er een tentoonstelling was van Picasso.

Op de kruising Westblaak-Blaak-Coolsingel staat een kunstwerk. Het heet Cascade en het lijkt een op elkaar gestapelde berg olievaten die als een waterval uit de lucht lijken te komen vallen. Ze vormen samen een monumentale zuil. Uit de levensgrote vaten druipt een stroperige massa waarin gestalten zijn te ontwaren van een twintigtal menselijke figuren. Het is gemaakt door Joep van Lieshout. Hans zet het beeld op de foto met mij op de voorgrond.

Als we langs het Maritiem museum lopen worden we aangesproken door een vrijwilliger van de wandelvereniging die ons de juiste kant op wijst. Het is inmiddels ook wat warmer geworden, de jas kan uit. Het is ook druk met toeristen hier want er is veel te zien. Via een pontonbrug lopen we naar de overkant na een aantal Brugmomentjes.
Ik kan me hart ophalen wat dat betreft deze dag! Er zullen er nog veel volgen....

We lopen achter een groepje wandelaars aan die we even later weer terug zien komen, we lopen niet goed zeggen ze. Maar als we gezamenlijk teruglopen zien we toch een pijl staan en lopen dus wel goed! Wij hoeven niet zoveel terug te lopen langs de Wijnhaven, een straat waar mijn eerste werkgever kantoor hield. Nu niet meer, ze zijn verhuisd naar de Admiraliteitskade. In gedachten ga ik terug naar die tijd......de tijd gaat erg snel want het lijkt zo lang geleden!

Ik heb trek in een bakkie en we hebben er inmiddels 5,1 km opzitten als we bij de Oude Haven aankomen. We zien een stil terras en zoeken een lekker plekje. Maar de dames die er werken hebben alleen aandacht voor het poetswerk en niet voor klanten dus we gaan een terras verder zitten waar we wel snel geholpen worden. Lekker even genieten in de zon van de rust en het uitzicht op Het Witte Huis, met 45 meter hoogte de eerste "wolkenkrabber" van Europa. Het is een van de weinige gebouwen dat niet is gebombardeerd in de WO2.

Na de koffie lopen we de Willemsbrug op. In het boekje is te lezen dat het de tweede Willemsbrug is, de eerste werd in 1878 opengesteld en ontworpen door C.B. Van der Tak. In 1927 werd de brug enkele meters opgevijzeld en van zijn sierlijke ornamenten ontdaan. De brug speelde een belangrijke rol in de Tweede Wereldoorlog, op 14 mei 1940 werd het centrum gebombardeerd.

En dan lopen we het Noordereiland op, een eiland tussen Noord- en Zuid Rotterdam. Op het Prinsenhoofd staat een ovaal vorige verhoging met witte stippen. Je hebt hier een mooi uitzicht op de Erasmusbrug, ook wel "de Zwaan" genoemd. Het eiland verlaten we via de Koninginnebrug en we kijken op de ingepakte Hef, dat is vanwege onderhoud aan deze mooie brug. En hier is natuurlijk weer tijd voor een Brugmomentje omdat ik de brugwachterhuisjes, het zijn er vier, zo leuk vind.

We lopen het Poortgebouw onderdoor en zo langs mijn werk op het Wilhelminaplein. Het is hier erg druk omdat de activiteiten van de Wereldhavendagen zich hier concentreren. De Erasmusbrug steken we over via het fietspad omdat fietsen en lopen nu gescheiden is: fietsers rechts van de brug, en lopers links.

Het is nu erg druk met allerlei activiteiten en kraampjes en de lekkerste etensgeuren komen ons tegemoet. Daarom besluiten we een rust te houden in "De Ballentent", en er is warempel plaatst naast het raam in de serre. Heerlijk even bijkomen en we bestellen allebei een bal! En hij smaakt echt voortreffelijk! De Ballentent maakt zijn naam waar!

Na de lunch lopen we langs de Maastunnel, de oudste tunnel van Nederland. Om de hoek van de Maastunnel ligt het drijvende hotel Ocean Paradise. Het is een driesterren hotel en een wokrestaurant met een Aziatische supermarkt. Wij hebben hier onze trouwfoto's laten maken.

De Euromast is gebouwd ter gelegenheid van de Floriade in 1960 met een restaurant op 100 meter hoogte. In 1970 is de Space Tower erop geplaatst en met een draaiende cabine word je naar 185 meter hoogte gebracht. Wij lopen vlak langs deze Euromast, richting de Puntegaalstraat waar het voormalige belastingkantoor staat.

Ik denk dat we nu zo'n beetje aan het eind van de route zijn maar we hebben nog een stukje Rotterdam te goed. Namelijk het Lloydkwartier, een nieuwe wijk in het oude havengebied van Delfshaven. We lopen de Mullerpier in zijn geheel heen en weer, hier maak ik een foto van ons tweeën met de Maastunnel op de achtergrond en zo naar de St Jobshaven waar een groot pakhuis omgetoverd is tot een appartementencomplex. De balkons zien er stuk voor stuk groen uit en doet denken aan Barcelona.

We lopen langs het in 2015 onthulde slavernij monument dat staat op de plek waar vroeger schepen naar Afrika vertrokken voor de slavenhandel. Op 1 juli 2013 is het precies 150 jaar geleden dat Nederland de slavernij afschafte. De slavernij werd eerder, in 1814, verboden.

Het laatste stukje van de route lopen we door Delfshaven waar Piet Heyns standbeeld uitkijkt over de haven. Hij was admiraal van de vloot van de West-Indische compagnie die een lading zilver ter waarde van 12 miljoen gulden in Delfshaven aan land bracht.

Aan het eind van de Voorhaven zien we een molen, De Destilleerketel, een nog werkende molen oorspronkelijk gebouwd in 1727. Er wordt graan gemalen voor warme bakkers en heeft ook een educatieve taak.

Als we bijna aan het eind van de route komen, moeten we nog 1,2 km afleggen over een zogenaamd dakpark, het grootste dakpark van Europa. Het werd in 2013 officieel geopend. Het is 1200 meter lang, 85 meter breed en grotendeels 9 meter hoog. We moeten dan ook af en toe flink klimmen!

Aan het eind van dit park is de finish en wij melden ons af. Na een praatje met de vrijwilligers tap ik nog wat water voor onderweg en terwijl ik weg wil lopen, zie ik Esmeralda opstappen met een hond. Zij heeft samen met Karin 22 km afgelegd en ze worden opgehaald door de man van Karin. We kletsen even wat en voor we het weten mogen we in de koele auto stappen, we krijgen een lift naar huis aangeboden! Dat slaan we niet af, en zo komen we ineens heel snel weer in Spijkenisse aan. Moe maar voldaan kijken we terug op een volmaakte wandeldag!
Dit verslag heb ik geschreven met behulp van het meegeleverde boekje, gemaakt door Wil van Dam.
bekijk hier de foto's van vandaag

zondag, augustus 28, 2016

Edese vierdaagse 24-8 t/m 27-8-2016 / 4 x 20 km


Dag 1 de dag van Otterlo

Na de vierdaagse van Nijmegen vind ik dit ook altijd het hoogtepunt van het jaar, de Edese vierdaagse! Dan niet zo'n grote afstand per dag en in een heel andere, mooiere omgeving namelijk bos en heide!
Ik ga samen met Hans deze uitdaging aan en we gaan dit keer allebei vier dagen 20 km lopen en dat is voor Hans een unicum!
Er wordt de komende zes dagen heel erg warm weer voorspeld dus de korte boxen en topjes kunnen weer mee! Altijd beter dan lieslaarzen en poncho's!!
Dinsdagavond rijden we na het werk naar Ede om daar in te checken bij onze b&b, dezelfde als vorig jaar dus heerlijk bekend. Vanaf daar is het maar 500 meter lopen naar het startbureau, de Schuilplaats. Weer een andere als vorig jaar maar een hele verbetering! Inschrijven hoeft niet meer, dat heb ik via internet gedaan en onze spullen krijgen we snel aangereikt. Na een praatje met de vrijwilligster gaan we op pad.

Het is nog niet zo warm gelukkig en we lopen een groot stuk van de route door bebost gebied dus lekker in de schaduw! Ik maak nog een foto van een "Jacobsladder", zonnestralen die door de bossen schijnen. Ook weer een vertrouwd beeld en ik blijf het mooi vinden....

Na een paar kilometer door de bossen struinen, een lang pad langs een hek vindt Hans niet zo leuk, komen we bij de eerste rustmogelijkheid en er is gelukkig een Dixie. Alleen de stoeltjes zijn wat karig dus we lopen door en ik krijg net een appje van Annika dat zij net 200 meter voorbij de rust zitten op een boomstronk. Wij zien ze even later inderdaad zitten, haar dochter Monika is er ook bij, en wij gaan er even bij zitten. Dat is toch wel even lekker, de benen van de vloer!

Na deze rust gaan we weer verder, op naar de volgende. Die is in theetuin "de Mossel". Hoewel de schaapskooi is afgebrand, kunnen we er gewoon gebruik van maken. Het is wel even zoeken naar een plekje in de schaduw want de zon begint nu aardig warm te worden!
Even is er verwarring over het vervolg van de route, want op de beschrijving staat: ga terug naar de route......maar dat doe je toch eigenlijk altijd?? Deze zin brengt wat verwarring maar uiteindelijk komen we toch op het goede pad!
Annika ziet in de verte heel veel zwarte runderen los lopen waaronder ook een paar stieren, en daar is ze niet zo blij mee, ze vindt het maar enge beesten!
Maar ze blijven allemaal gewoon op hun plekje staan, niks aan de hand....

Er staat een TIP op de beschrijving: uitkijkpunt Valenberg. Als we die naderbij komen besluiten we er een kijkje te nemen. Ik was er al eens eerder geweest, vorig jaar tijdens deze vierdaagse want het is voor mij de derde keer en Annika loopt hem voor het eerst.

We lopen over zandpaden wat bij ons het kind naar boven haalt want Annika en ik beginnen gelijk te zingen: "Het karretje op de zandweg reed, de maan scheen helder de weg was breed......"

We maken een paar foto's, van elkaar en van de omgeving en gaan dan weer verder. Nu wordt het toch wel erg warm en we gaan bovendien de heide op, onbeschut de zon in en over mul zand lopend. Poehee.....best wel zwaar!!! Ze zeggen toch altijd dat het venijn in de staart zit? In de verte zien we vijf vrachtwagens rijden over het zandpad wat een enorme zandverstuiving teweeg brengt. Gelukkig zijn we nog lang niet in de buurt en als het zand weer opgetrokken is, lopen wij daar nu ook. En ook niet meer over mul zand maar over een betonnen fietspad. Nu is dat ook niet altijd even fijn, zeker niet op zo'n zonovergoten dag, het is druk met fietsers...

Als Hans op zijn Runkeeper kijkt laat hij zien dat we niet ver meer van de finish af zitten en jawel hoor, ik hoor de weg al. Ik bedoel eigenlijk de auto's die over de weg rijden maar die is echt dichtbij.

Uiteindelijk komen we na iets meer dan 20 km aan bij de finish en we melden ons af. Er staat een tentje voor de verkoop van zogenaamde coolsjaals en Annika en ik kopen er allebei een. Misschien wel handig voor morgen als het weer zo heet wordt!
Ik hoorde trouwens onderweg nog een leuke spreuk: ik hou niet van lopen maar ik mag graag een stukje wandelen!


Dag twee is de dag van Renkum.
Het belooft weer een hete dag te worden en ik ga vandaag mijn cool sjaaltje in gebruik nemen, ben benieuwd! We gaan vandaag met de auto naar de startt want straks gaan we naar Lunteren na de finish om te badderen in de sauna aldaar, maar dat komt straks, eerst nog "even" 20 km lopen....
We vertrekken wat vroeger vandaag vanwege de verwachtte hitte en om half negen gaan we op pad, Annika en Monika gaan net weg als wij om de hoek van De Schuilplaats komen. We spreken af dat we hen bij de eerste rust treffen. De rust is bij de Panoramahoeve, na 7 km wandelen door voornamelijk bebost gebied, heerlijk hoor die schaduw. De eerste meters zijn zelfs koel te noemen, maar daar komt al heel snel een eind aan, het gaat echt warm worden vandaag!
Bij een rotonde gekomen staat een tank waar "cougar" op staat en ik poseer voor een foto, net als vorig jaar.
We lopen voornamelijk door het bos en een heel kort stukje langs de hei. En over lange fietspaden tot we over de Panoramaweg lopen. Heel in de verte zien we de vlaggen van de rust De Panoramahoeve al, maar dat duurt best lang voordat die eindelijk bereikt wordt.
We melden hier ons aan en ik zie Annika zitten in de schaduw. Heerlijk eventjes een bakkie thee en bijkomen! Maar het is druk en het duurt best wel lang voordat we de versnaperingen krijgen, beetje jammer maar ach......we hebben de tijd! Alleen vandaag wil ik een beetje op tijd finishen zodat we ook op tijd in de sauna kunnen zijn!

Annika en Monika blijven iets langer zitten dan wij, we gaan weer op pad voor de rest van de tocht. In de gemeente Bennekom maak ik tijd voor een paaldansfoto want ik zie weer een bord! Hier lopen we een klein stukje door de bebouwde kom en vergapen ons aan de prachtige huizen.

Als we bij Landgoed Hoekelum komen nemen we hier even een pauze in de schaduw, tijd voor een bammetje. En eventjes bijkomen van de hitte. Hier maken we weer een leuke foto voor later, op een van de trappetjes die we over moeten om het landgoed te verlaten.

De route gaat verder door het bos en het terrein van Karakter, een psychiatrische inrichting voor de jeugd. We worden toegeroepen door een paar meiden, ze wensen ons succes. Zouden ze dat naar iedere wandelaar roepen????
Bij de volgende rust aangekomen zie ik Diny staan, zij helpt de organisatie met de kaartjes knippen. We knuffelen even, we maken een praatje en we gaan snel weer verder nadat ik de Dixie een bezoekje gebracht heb.

Het laatste stukje van de route herkent Hans van vorig jaar, toen liepen we een stukje verkeerd. En dat gebeurt nu weer, maar dan op een ander moment. We missen een pijl en komen nu niet over de hei te lopen. Ja, een klein stukje om weer terug op de route te komen! Er is goed gepijld d.m.v. paarse banieren, die ik in de bosjes zag verschijnen, anders waren we nu nog aan het dwalen geweest!

Uiteindelijk hebben we niet veel extra gelopen, dankzij de gegevens op Runkeeper zien we het eindresultaat van de wandeling. Moe en bezweet stappen we na de finish in een bloedhete auto, snel de airco aan en gaan! Lekker afkoelen in de sauna, heerlijk om ons weer op te laden voor dag 3!
De cool sjaal beviel goed!! Dat was een goede investering!

Dag drie, de dag van het brandende zand! Dat betekent dat de route dit keer via Wekerom gaat.

Vanmorgen vroeg gestart samen met Hetty en André die de laatste twee dagen hier in Ede komen lopen, gezellig! Op de afgesproken tijd zien we ze in het startbureau en na het inschrijfritueel gaan we op pad.
Ik maak nog even kennis met Fenno, iemand die ik tot nu toe alleen via facebook ken, nu in het echie!

De kilometers gaan dit keer als een razende omdat André op tijd thuis wil zijn voor zijn werk. Hans moet er even aan wennen want meestal doen we samen lekker rustig aan!
Na de eerste kilometers moet ik alweer het bos induiken voor een sanitaire stop, de koffie van vanmorgen wil eruit!
De route gaat dit keer weer voornamelijk door bos en hei en vandaag staat "de zandbak" op het programma, het Wekeromse zand.
Na de eerste geplande rust, die wij weer overslaan want hij zit al op zes kilometer, gaan we die kant op. Er staat een behoorlijke wind en het valt me mee, want het is nog vroeg en dus nog niet zo heet! Maar het zand is behoorlijk mul dus de beenspieren mogen aan het werk! Na deze heuvels kan ik mijn schoenen uitgieten, die zitten vol met zand! Op een bankje dat tegenover een idyllisch vennetje staat, met mooie waterlelies. Helaas is het bankje bezet, maar een lieve meneer wilde wel zijn plekje afstaan voor mij en mijn schoenen!
De eerste rust is na twaalf kilometer bij Gasterij de Scheleberg nadat we eerst die "scheleberg" zijn opgeklommen en dan zijn we echt wel toe aan een break! Gelukkig kunnen we een plekje in de schaduw bemachtigen en drinken er iets lekkers bij. André heeft zijn koeltas gevuld met allerlei snacks: stukjes kaas en worst met kaas....heerlijk!! Ik vond zijn tas al zo vol zitten.....

Hetty en ik lopen even om het gebouw heen voor een sanitaire stop en willen onze flessen bijvullen. Helaas is het water bij het toilet warm maar aan de bar willen ze wel onze fles vullen.

Na deze uitgebreide rust gaan we weer op pad, we mogen nog acht km genieten!
Helaas is een deel van de route niet meer door het bos en dat is met deze hitte niet zo aangenaam, maar al kletsend met elkaar valt het allemaal wel mee, ik heb er niet echt last van. Dan zien we een leuk tafereeltje: een man probeert de hoed van zijn vrouw op een klein paardje te zetten maar hij wil niet echt. Uiteindelijk lukte het toch een beetje en Andre maakt er een leuke foto van. Helaas heeft hij zijn toestel niet paraat als we een fietser zien in een string! In een watte?? Ja een string en het was geen gezicht die bruine billen op het zadel.....

In het Lunterse buurtbos waar we nu door lopen staat een rijksmonument namelijk de Koepel. Dat is een uitkijktoren van 22 meter en staat 34 meter boven N.A.P. Hij is gebouwd in 1913. Er staan picknicktafels rondom en een waterpomp die het ook echt doet en André heeft wel zin om het water naar boven te pompen. En het is nog lekker ook! Hans maakt er een paar foto's van....

Hierna volgen een aantal zandpaden in de brandende zon.....poehee. Best pittig! En we moeten vaak in de berm springen voor fietsers. Soms lijdt dat tot een schermutseling en zure opmerkingen zoals: "het is wel een fietspad!", zoals vanmorgen toen een medewandelaar niet goed oplette omdat hij in gesprek was en moest uitwijken voor een paar fietsers. Het liep gelukkig goed af....

Die zandpaden leiden ons naar de volgende rustplek, In goede Aarde, die bemenst wordt door lichtverstandelijke gehandicapten. We kunnen lekker in hun tuin zitten op een schaduwrijk plekje achterin een zogenaamde pluktuin. Hans heeft trek in een ijsje en wij vullen onze flessen in de keuken. We mogen zelfs van het toilet gebruik maken!

Vanaf hier is het nog maar 2,5 km naar de finish en gaat grotendeels weer door het bos maar ook nog een stukje langs de spoorlijn. Uiteindelijk komen we dan toch weer in de straat waar De Schuilplaats is, de finish! We melden ons af en gaan nog even napraten met een frisje voor de meiden en voor de jongens een biertje, het einde van een geslaagde wandeldag! En André was ook nog op tijd binnen voor zijn afspraak!


Dag vier, de dag van Reemst.
We gaan nadat we de koffers hebben ingepakt en afscheid hebben genomen van Jan en Alice richting De Schuilplaats om daar André en Hetty te treffen die al met een bakje koffie zitten te wachten. We gaan weer vroeg op pad. Hoewel het vandaag iets minder warm zou worden en er onweer op komst is, ben ik wel blij met een vroege start.
We gaan meteen de bossen weer in en het is lekker fris. Na een paar bospaadjes lopen we zo de hei op. Het is hier prachtig met de paarse heide die mooi in bloei staat. Echt genieten! De Kreelse plas wordt als tip genoemd op de routebeschrijving.
En een paar honderd meter verder is de Plas van Gent en lopen over het natuurgebied Planken Wambuis. De eerste rust is weer bij theetuin de Mossel. André heeft trek in een taartje maar die laat ik voor gezien, ik neem een lekkere muntthee.

André heeft zijn 11-uurtje bij hem en bij een uitkijkpunt kunnen we foto's maken en weer eventjes zitten met een 43 likeurtje. Die zakt aardig in de benen en ik heb moeite met op gang komen als we de route vervolgen!
Het volgende rustpunt is bij Juffrouw Tok en hier nemen we tijd voor een heerlijk soepje. Hij is echt heerlijk, goed gevuld met ballen en warm! Dit doet me goed en we genieten hier met z'n allen van de rust, Annika en Monika zijn er ook weer bij.

Maar na deze rust weet ik dat er nu een vrij zwaar stuk aan zit te komen en ik zie er een beetje tegenop want het is nog steeds heel warm! Gelukkig niet meer zo heet als de eerste dag maar toch.....de weg is grotendeels onverhard. Maar al kletsend met elkaar bereiken we de heuvel en nadat we uitgepuft zijn mogen we het koele bos weer in, naar de finish. André en Hetty hebben er ineens zin in, ik zie een paar stofwolken in de verte want de vaart zit er goed in bij hun!

We horen de weg al in de verte.....en op het fietspad aangekomen zien we de Schuilplaats al, en even later de rotonde die dichtbij de finish is. We worden nog op de foto gezet door de fotograaf van de organisatie en dan kunnen we ons af gaan melden! Hans neemt zijn eerste medaille in ontvangst van zijn eerste vierdaagse, ik ben erg trots op hem! En Monika en Annika krijgen ook een medaille uitgereikt. Ik krijg een heel klein "drietje" voor mijn derde editie. Monika's papa legt het moment vast, hij is hen in komen halen en maakt een mooie finishfoto van ons. André en Hetty wenken ons want zij zitten al uitgebreid na te kletsen.

Na een gezellige nazit met een drankje nemen we afscheid van elkaar en gaan wij op huis aan. Ik ben echt versleten en na een dutje in de auto doe ik een dutje thuis, ik ben zelfs te moe voor een douche!

Ik heb echt genoten van deze vier wandeldagen, een meer dan mooie route, leuk gezelschap en tropische temperaturen! Volgend jaar ben ik weer van de partij!
Ik wil de organisatie bedanken voor deze geweldige dagen en natuurlijk al die lieve vrijwilligers die voor ons klaar stonden!
Een klein minpuntje vond ik dat er te weinig water voorhanden was met deze tropische temperaturen....
klik hier voor meer fotos

zaterdag, augustus 13, 2016

Reeuwijkse plassen Groene Wisseltocht 13-8-2016 / 20 km

Omdat er dit weekend geen leuke georganiseerde tochten zijn in de buurt ga ik vandaag samen met Hans een zogenaamde "groene Wisseltocht" lopen van de NS. Daarvoor een kaartje van de site geplukt en zaterdag ochtend niet al te vroeg naar Gouda Gouverwelle gereden voor de start. We kiezen ervoor om 20 kilometer te lopen, de eerste kilometers na de vierdaagse voor mij. Over twee weken gaan we de vierdaagse van Ede lopen en daarvoor wil Hans ook nog een aantal km's lopen.....
Het weer is afwisselend bewolkt en af en toe een zonnetje, niet koud maar ik neem toch mijn jasje mee voor de zekerheid.
In Gouda aangekomen gaan we direct het Goudse hout in, een bosrijk gebied aan de rand van Gouda. Daar hou ik nog even een sanitaire stop.....
Na het eerste Brugmomentje gaan we verder naar het Kippenlaantje. Een grappig pad waar we in ganzenpas moeten lopen. Het is niet druk, we komen niemand tegen. Aan het eind van het pad houden we even een bankjesrust bij het monumentje voor de gevallen vliegeniers in de oorlog. Het zijn zeven jonge jongens die hier op deze plek het leven lieten tijdens de WO2. Jongens van 21 t/m 29 jaar en ik word er stil van.....de leeftijd van onze kinderen!

Na de rust lopen we naar de dijk maar eerst moeten we over een hekje klimmen, gelukkig hebben ze er een opstapje gemaakt zodat ik me niet al te veel hoef in te spannen! Na dit stukje dijk krijgen we weer vaste grond onder onze voeten en we lopen nu richting het restaurant aan de Reeuwijkse plas. Die zien we inmiddels in de verte en langzaam komt het dichterbij. Hier strijken we neer voor een uitgebreide rust, lekker lunchen want mijn maag knort inmiddels! Op het terras is het druk maar er is nog genoeg plek om er een goede plaats uit te zoeken.

Na de lunch lopen we het restaurant uit, we zien een vijvertje met grote koi karpers en een automaat met visvoer. Voor € 0,50 kan je een handje voer uitdelen. Lijkt me wel leuk! De vissen zien mij al bij dat ding staan en komen er massaal op af: eten!!! De vissen steken gretig hun bek boven water maar er zitten ook eendjes te azen op het voer. En ze zijn daar best snel in, de vissen delven steeds het onderspit! Het voer is op en wij vervolgen de route weer.

We lopen langs de plas, richting de surfschool en dan komen we na verloop van tijd uit het natuurgebied, de bebouwde kom in, en we vergapen ons aan de prachtige huizen hier! Je moet van goede huize komen om hier te wonen, het zijn kapitale villa's!
Ik zet er een op de foto die te koop staat, straks even kijken op de site wat ie kost!

Er is een rust mogelijk in het Wapen van Reeuwijk maar we lopen door omdat we in 't Vaantje nog wat willen drinken want het Wapen is te snel op de vorige rust. Maar als we al een flink stuk langs de Breevaart lopen, gaan we toch nog even op een bankje zitten voor een reepje en ik heb last van mijn heup helaas. Even bijkomen.....

Nog een klein stukje en dan komen we aan bij 't Vaantje waar we lekker in de tuin gaan zitten, uitkijkend op een watertje waar je met je sloep kan aanmeren. Er zijn hier ook bootjes te huur zie ik. Na de koffie maken we ons op voor de laatste meters want nu zijn we heel dichtbij het station. En ja hoor, als we de auto zien klokt Hans zijn Runkeeper af op 20 km.....het zit er weer op!
We hebben heerlijk buitengespeeld, de eerste km's zitten er weer op!
Klik hier voor nog een paar foto's

woensdag, juli 20, 2016

Nijmeegse vierdaagse 2016

De 100ste vierdaagse.
De maandag voor deze Internationale Walk of the World ga ik bepakt en gezakt naar Nijmegen samen met Hans om mij weer in te checken bij Huize Annemiek en Petra. Een heerlijke thuishaven tijdens deze wandelweek! Na een bakkie en een praatje gaan we richting wedren om mijn polsbandje op te halen want dan ben ik pas gerust!

Daarna slenteren we door de stad en genieten van een heerlijke lunch daar. Ik kom veel wandelvrienden tegen en later in de middag ga ik nog eventjes naar de "blauwe maandag" bijeenkomst van de walkers.
Na het avondeten ga ik vroeg naar bed om uitgerust aan de start te kunnen verschijnen! Er is mooi, warm weer voorspeld en ik heb er reuze veel zin in!

Dag van Elst

Ik heb vroege start en na de opstart rituelen en ontbijt vertrek ik met mijn mede-wandelaarsters naar de wedren op de vouwfiets die ik meegenomen heb. De fietsenstalling is gigantisch groot en we worden massaal naar een plekje gedirigeerd door vrijwilligers en ik onthoud het nummer waar ik sta, het is een zee van fietsen! Er doen dan ook 5000 meer wandelaars mee aan het evenement vanwege de 100ste editie.
Het startschot gaat om 5.00 uur na een praatje van de organisatie en een knal en dan vertrekken we richting de Waalbrug. Ik heb geen vast wandelmaatje waar ik mee loop, want er is altijd wel iemand waar ik mee kan en wil kletsen en ik weet dat ik veel bekenden kan tegenkomen. In Bemmel vraag ik aan een medewandelaar of ze een foto van mij wil maken want ik zie een plaatsnaambord, jawel hoor, ik kan weer paaldansen!!
Een dame met een wel heel apart hoofddeksel zet ik ook nog even op de gevoelige plaat. En dan kom ik Vivian en Loes tegen. Gezellig kletsend lopen we richting Elst. En ik word ook nog herkend door iemand die mij vorig jaar bij Gerard ontmoet heeft! Hoe kan het, tussen al die wandelaars! Heel bijzonder vind ik dat......
Na ongeveer 12 km ga ik rusten bij Anita die een rustpost bemand van PostNL. Ik krijg een lekker bakkie koffie en ga in de schaduw zitten van een boom. Wanneer ik besluit weg te gaan zie ik ineens Hetty en Ria voorbij lopen en ik roep. Zij blijken nog niet gerust te hebben en ik blijf nog eventjes wachten zodat we een stukje samen op kunnen lopen.
Op de een of andere manier raak ik ze weer kwijt en ik loop ineens naast Hans uit Friesland en samen lopen we te kletsen en te dollen richting Elst. Zo gaan de kilometers wel snel ondanks de hitte! Ik heb er helemaal geen last van, integendeel ik geniet!

Hans raak ik ook weer kwijt en in Elst zie ik Annika met Andries, Jan, Dirk en Adrie zitten bij een dierenwinkel, dezelfde als vorig jaar. Wat leuk dat ik ze hier weer tegenkom en samen lopen we na de rust weer verder naar de rust van Eric en Carla, de Oase!!!
Daar aangekomen worden we weer in de watten gelegd door die schatten! Een lekkere kippensoep en colaatje gaat er altijd in en de fooienpot wordt weer gespekt.

Na Elst komt Valburg en daar staat Andries te zwaaien: hier moet je zijn! Een stoeltje is wat lastig te vinden maar uiteindelijk lukt dat ook! Adrie zit een tukkie te doen, het is dan ook erg vermoeiend dat wandelen......
Ik kan merken dat het (te) heet is want ik hoor constant ambulances af en aan rijden, en ik krijg weer die onrust gevoelens van 2006, toen hadden we precies dezelfde omstandigheden maar toen werd de vierdaagse afgelast! Ik hoop maar dat het niet zover hoeft te komen...

In Oosterhout loop ik langs een tuin waar een feestje aan de gang is en ik word op de foto gezet met de feestgangers! Zij zijn altijd heel feestelijk gekleed, ieder jaar weer.
En er wordt natuurlijk weer een plaatsnaambord op de foto gezet op de gebruikelijke manier!
Voordat ik de dijk opga kijk ik even in de theetuin bij de kerk of ik bekenden van mij zie, maar er is niemand hoewel ik Sylvia en Bianca net weg zie gaan. Ze lopen te snel om er achter aan te rennen, en ga zelf ook weer verder.
De Oosterhoutse dijk ligt er weer bij in de blakende zon, nog eventjes (?) deze bedwingen en dan zijn we bij de finish! Maar dat gaat niet zonder slag of stoot omdat aan het einde van de dijk de stroom wandelaars in een fuik komt, we komen niet meer door het leuke straatje in Lent maar gaan over een nieuwe weg naar de brug. Mooi hoor, maar niet efficiënt want we komen stil te staan. Door de hitte komen sommige mensen in de problemen........ik krijg het hier ook moeilijk en ik raak geïrriteerd omdat ik niet gewoon kan lopen maar uiteindelijk kom ik aan het einde van de brug, en ga het centrum van Nijmegen weer in.
Dan komen we weer op de wedren die deze keer veel praktischer is ingericht met een in- en uitgang! Ik meld mij af bij hokje C om 16.25 uur. Maar als ik bij de fietsenstalling kom zie ik een giga file staan en denk dikke doei daar ga ik niet in staan. Ik zoek een bankje in de schaduw en wacht het even af. Na een half uurtje kan ik eindelijk mijn fietsje ophalen en rij naar Huize Annemiek en Petra waar een warm onthaal wacht.
Op naar dag 2!

foto's dag van Elst

Dag van Wijchen

We mogen een half uur eerder starten en een half uur later binnen komen vanwege de hitte vandaag! Ik sta dus al vroeg op om me klaar te maken voor dag twee. En dat valt niet mee na een gebroken nacht en ik heb het gevoel dat de hitte van gisteren nog niet uit mijn lichaam is. Maar ja, zoals dat gaat tijdens de vierdaagse weet je dat het over gaat als je eenmaal aan de wandel bent dus vooruit dan maar......gaan met die banaan!
Het starten ging min of meer best vlot, na een kwartier was ik op pad samen met nog een aantal wandelgekken en de gebruikelijke haag van studenten is ook weer aanwezig. Luidruchtig worden we weggezwaaid!
De eerste km's door Nijmegen vind ik altijd de zwaarste want het is enorm saai en niemand zegt wat en er is ook bijna geen publiek op een paar verdwaasde studenten na. Je hoort het geroezemoes van de voetstappen en al dromend loop ik maar door en door. Er is ook geen bekende van me waar ik even tegenaan kan kletsen en ik heb ook niet de behoefte om een praatje te maken...

Een van de iconen van de vierdaagse, John de Goedemorgenman zit ook weer op zijn stekkie ons allen een goedemorgen toe te wensen roepend door zijn megafoon. Gelukkig gaat het weer wat beter met hem! De appelflappen van Tamara loop ik voorbij hoewel ze lekker ruiken, ik hou me in! Dan hebben we net 5 km erop zitten.....

Door naar de Hatertse brug waarna we niet meer door de Wezenhof komen tot grote teleurstelling van de bewoners daar. Nijmegen heeft hun feestje afgepakt! Vorig jaar hing er een spandoek met een boze tekst maar nu hangt er niks. De weg naar de eierboerderij is lang en saai! Dan de andere brug over en zwaaien we naar het passerende autoverkeer want het is natuurlijk voor veel mensen vandaag een gewone werkdag! Net na deze brug zie ik een koffiepost en neem even de tijd voor een bakkie.

Ik zie ineens Hetty voorbij lopen en ik roep haar. Gezellig babbelend lopen we naar haar eerste rust. Zij gaat met haar wandelmaatje Ria bij de RET zitten. Als we die in de verte ontwaren loop ik even mee om Jolanda gedag te zeggen, een vrijwilligster van de RET en van de marathon en ik loop weer alleen verder want ik heb net een rust gehad. Ria en Hetty gaan van hun rust genieten en ik groet en passant ook Mieke die bij de bananen staat te zoeken.

Ongeveer 12 km zit er nu op en het begint al aardig warm te worden maar echt last heb ik er niet van en ik loop naar de plek waar ik met Hans heb afgesproken in Wijchen. Maar eerst komen we door Alverna waar het zoals gebruikelijk weer een feestje is. Ik moet nodig naar het toilet en ik vraag aan iemand die voor zijn huis zit of ik naar het toilet mag en een diepe zucht ontspruit uit haar mond: "jeetje u bent de zoveelste al, nou vooruit maar u bent echt de laatste!" Als ik haar bedank zegt ze:" Graag gedaan" wat ze natuurlijk niet meende en wat ik wel een beetje jammer vind maar ze is een van de weinigen die bezwaar maakt.
Op 16 km staat Hans met een heerlijke stoel en een smoothie te wachten op mij. Daar ben ik erg blij mee, eventjes genieten! Ik hou een ruime pauze in de schaduw en laat het wandelende publiek aan mij voorbij schuifelen. Ook leuk om eens toeschouwer te zijn...
Na deze rust loop ik verder om vervolgens na ruim 1,5 uur Hans weer te zien in het centrum van Wijchen. Ik krijg een extra knuffel en neem afscheid van hem, hij gaat weer terug naar huis.
Bij de Oase aangekomen van Eric en Carla krijg ik een pannenkoek met spek van Joyce aangereikt, zij is vandaag hier naartoe gekomen om de wandelaars bij te staan. Erg lief! Hier ontmoet ik ook weer bekende wandelaars o.a. Annika en Andries. Met hen loop ik weer verder en het is nog steeds erg heet! Het publiek langs de kant voorziet de wandelaars van water dmv de tuinslang en dat is hard nodig!

Ineens zie ik Hans weer staan, hij was nog een stukje doorgelopen om mij nog een keer te kunnen zien. Wat een verrassing! En na een afscheidszoen loop ik weer verder.
En dan moet ik weer zo nodig de grond van dichtbij bekijken! Ik wil van looprichting veranderen en op een ander pad lopen maar heb geen erg in een drempeltje, dus struikel ik pardoes het gras in! Gelukkig geen ernstige gevolgen al doet mijn enkel wel pijn, ik kan nadat ik opgeraapt ben door Annika en Andries weer verder........
Andries kan goed zingen en op een saai stukje richting Nijmegen zingt hij het lied van Wim Sonneveld, "het dorp" maar dan anders......tot grote hilariteit van het publiek! En zo komen we in het Waterkwarier waar het weer een feestje is. We nemen nog even een kleine pauze want het is nog steeds erg warm maar de tijd tikt wel door....

Sabine zit op de gebruikelijke plek, we gaan haar even begroeten en gaan op de foto voor een thuisblijver.
We zien Els, de echtgenote van Jan, bij het Roze Orkest vlakbij de Waalkade. Daar gaan we eventjes zitten en wachten we op Jan en Dirk die achter ons lopen. Heel gezellig en grappig om nu weer als toeschouwer langs de kant te zitten.

Het laatste half uur moeten we een stukje langs de Waalkade lopen en daar zien we de zus van Annika zitten. Nog eventjes een groepsfoto en weer door om vervolgens in de Hertogstraat aan te komen en we genieten van het Roze feest! Wat een saamhorigheid en enthousiastme van de toeschouwers!! Genieten met een grote G!
Ik meld mij af na de finish bij hokje C en ga meteen naar huis want ik ben gekookt!! Pfff wat een hitte deze dag. Finishtijd 15.48 uur. Mijn fietsje heb ik dit keer niet in de fietsenstalling gezet maar ernaast en rust nog even uit in het gras alvorens naar Huize A en P te rijden. En zo komt er een eind aan deze zinderende dag! Op naar dag drie!
foto's dag van Wijchen
Dag van Groesbeek

De derde dag heb ik afgesproken om samen met Annika en de rest te starten en ik rij naar de wedren, het wordt vandaag weer een warme dag! Mijn fietsje zet ik aan een hek in de kleine speeltuin aan de andere kant omdat we vanmiddag de route moeten kruisen om naar huis te kunnen.
We hoeven niet lang te wachten op onze startscan en we lopen weer door dezelfde straten van Nijmegen maar nu al kletsend met elkaar zodat het niet zo saai is. Mijn darmen spelen op en ik besluit aan te sluiten in de rij bij de "bingo"-dixies en neem afscheid van Annika, ik zie haar later wel weer. Bingo dixies? Ja, dat is een grote groep dixies bij elkaar gezet in een U-vorm met een nummer op elke dixie en een dame staat in het midden de nummers te roepen die vrij komen, zodat de rij snel gaat. Heel efficiënt en degene die dat uitgevonden heeft krijgt van mij een medaille!! De dixies zijn ook heel schoon....

Ik krijg een appje dat ze bij de vlaai- en aardbeienpost zitten in Malden en als ik daar aankom zie ik ze inderdaad onder een boom zitten in de tuin! Wat een mooie plek. Ik geniet van deze heerlijke rust.
Even verderop zit de Eneco-rust van Han en als ik hem zie ga ik er even zitten voor nog een bakkie koffie en een praatje en Annika loopt weer door. Na de koffie zwaai ik naar de camera van tv-Gelderland, je weet nooit wie er voor de buis zit.
Annika appt mij dat ze in Mook op het plein gaan zitten voor een soepje en als ik daar aankom zie ik ze weer terug en er is nog genoeg plek. Hier komen we Henrike tegen en zij besluit om bij ons te komen zitten, gezellig! En dan zien we Maike en Connie ook nog aankomen die bij ons aansluiten.
Na deze rust komt er voor mij nog eentje aan net buiten Mook, bij de camper van Gerard de man van Marja (zij logeert ook bij mij in het huis van A en P). Hij staat op een prachtige plek onder de bomen en op een grasveldje in de schaduw. Wat een heerlijke plek om eventjes bij te komen van de hitte! Want het is toch nog best warm geworden vandaag! Hier word ik ook weer verwend met een bekertje thee en een warm worstje en ik maak kennis met Millie en haar dochter Mex-Mira die ik via Facebook ken. Wat leuk dat ik haar nu IRL zie! (IRL= in het echt).

Verkwikt stap ik weer op om naar de volgende rust te lopen in Plasmolen en daarvoor moet ik een aardig stukje doorlopen. Maar dat gaat reuze snel, al kletsend met andere wandelaars. Ik vraag aan een meneer: "mag ik wat vragen, dit is toch de dag van de Zevenheuvelen, waar zijn die heuvels nou?" Hij zegt: "oooh die komen straks wel" en ik grap terug: "ja dat weet ik, ik loop nu voor de negende keer!" Hihihi! Grapjas zegt ie en we kletsen verder zodat ik alweer snel in Plasmolen aankom.

Bij het Pannenkoekenhuis is weer een rust maar het appje van Annika snap ik niet helemaal, daarom bel ik even. Ik blijk niet goed gekeken te hebben, ze zitten een klein stukje van de route af op een terras in de schaduw. Een prima plekje voor een rust en een sanitaire stop.

Het is vandaag echt een "trainen-op-rusten" dag, want de volgende rust komt er ook weer aan in Groesbeek. Maar eerst moeten we een paar heuveltjes over in de zinderende zon! Annika heeft met haar zus afgesproken bij een pizzeria in Groesbeek, Caïro. Als we daar aankomen zitten ze daar inderdaad, lekker in de schaduw. Als ik besluit om weer door te gaan zie ik ineens Fred in de verte die ook opstaat om te vertrekken en ik roep. Hij is zeer verrast mij hier te zien en samen lopen we weer verder, Annika blijft even bij haar zus.

Er komen nog meer heuvels aan en samen met Fred lopen we er al kletsend over. Na de banaan van Lidl gaan we de Zevenheuvelenweg over, de weg waar veel caravans staan, van mensen die ons komen aanmoedigen. Het lijkt de Alpe d'Huez wel! Daar staat Gerrit ook met zijn tentje en ik ga hem even gedag zeggen en dan weer verder want ik heb geen massage nodig, het gaat perfect en heb nergens last van.

Op deze weg staat de tent van onze Oase van Eric en Carla. Daar neem ik afscheid van Fred en ik neem eventjes de tijd voor een lekker (pittig!) broodje worst. Hier kom ik meer wandelvrienden tegen en Ann-Marie staat er ook om ons aan te moedigen.
Vanaf hier is het nog 8 km naar de finish, vanaf Berg en Dal gaat het heel langzaam "bergafwaarts" naar Nijmegen. In de lus naar Berg en Dal ga ik even naar het toilet en dan weer verder. Ik geniet van alle aanmoedigen van het publiek die de wandelaars voorzien van water want het is vandaag weer erg warm! We lopen constant door een waternevel van tuinsproeiers en dat is geen overbodige luxe!

Ik kijk uit naar het laatste stukje van de route als we door "de witte straat" lopen en "de rode straat". Daar is het altijd zo gezellig en leuk! Ik krijg een warm gevoel als ik erdoor loop en de enthousiaste menigte zie. Ik neem een paar chippies, een paar dropjes en vul mijn fles opnieuw om verkwikt naar de finish te lopen. Die is niet ver meer en om 16.30 uur ga ik mijn vroege startkaart halen voor morgen. Ik loop daarna naar de speeltuin en zak neer op een bankje.......even bijkomen en appjes beantwoorden, daar heb ik onderweg geen tijd voor.
In Huize A en P is het stil, de andere dames zijn allang binnen en liggen boven te rusten. Na douchen eten en tv kijken ga ik naar bed........klaar voor dag vier!

foto's dag van Groesbeek

Dag van Cuijk

Om 5.05 word ik opnieuw gescand om op weg te gaan voor de laatste dag. Er is regen voorspeld en ik heb geen regenkleding bij me, maar dat komt later goed!
Na ongeveer 500 meter kom ik een vrouw en een man tegen waarmee ik gezellig aan de praat raak, en ongemerkt kom ik een paar kilometer verder totdat zij gaan rusten bij hun vaste appeltaartrust bij bakker Strik. Aan het eind van de dag zie ik hen weer terug maar daarover later meer......
Ik heb er goed de pas in en na het saaie stuk door Nijmegen ga ik richting St.Walrick waar een heerlijke rust is, daar kijk ik echt naar uit. Onderweg kom ik Gon tegen, ze zegt dat het gaat stortregenen zometeen en ik ga vast een parasol opzoeken waar ik onder kan als ik mijn koffie met iets lekker opgehaald heb, een heerlijk stukje kersenvlaai!
Onder de parasol is het nog stil, maar als de druppels gaan vallen komen er steeds meer mensen onder zitten! Als het echt met bakken uit de hemel komt, zeg ik dat geen regenjas heb en een man die tegenover me zit geeft me zomaar een wegwerp poncho. Daar ben ik erg blij mee! Hij vergezelt Pippi die ik op de foto zet. En ook twee mooi uitgedoste dames zet ik op de foto. En zo zit ik ruim een uur te wachten tot het weer droger wordt. Dan ga ik verder.

Onderweg kom ik Brechje tegen. Met haar loop ik naar Overasselt daar heeft zij een rust in een cafe, ik loop weer verder het dorp in. Daar vraag ik aan een toeschouwer of ik naar het toilet mag. Dat vind ik altijd zo fijn, ik ga liever niet in de rij voor een dixie staan, zonde van de tijd!

Als ik de dijk oploop zie ik de lucht steeds donkerder worden en hoor het donderen! Oh jee......en dan barst het los! Ik ga eventjes schuilen en krijg meteen een telefoontje. Al bellend wordt het iets minder nat maar het regent nog steeds. Dan maar door want ik had al een uur gerust. Aan het eind van de lange dijk is Linden waar de rust van Gerard is en ik ben blij dat ik op een droge stoel mag zitten. Ik krijg zelfs een dekentje!! Ik knap daar helemaal van op en het is warempel droog geworden..........

En dan komt Fred aangelopen, samen gaan we Linden in, het thema vandaag is Brabant. Bij de boerderij neemt Fred een soeppie en dan is het zoeken naar een stoeltje. Die is er niet, wel een muurtje waar we even op gaan zitten. Daar zie ik Truus en we kletsen wat tot Fred zijn soep op heeft dan gaan we weer verder.

Linden is een klein plaatsje en overal staan voorstellingen in de tuin die met Brabant te maken hebben maar ik maak geen foto's. Na Linden volgt een saai stuk naar Beers maar samen met Fred gaan de kilometers snel en voor we het weten is daar Beers alweer. Daar gaan we even een biertje drinken, ik neem deze keer een soeppie. Even bijkomen want het is inmiddels weer warm geworden!

In Beers is het reuze gezellig en daar nemen we de rozet van de 100ste vierdaagse op de foto die onder aan een lantaarnpaal staat en niet hoog is opgehangen zoals de vele andere rozetten. De dame die erbij staat legt uit dat ze deze graag bij haar huis wilde hebben en dat ie "van de wagen is gevallen". Er wordt een alternatieve paaldansfoto genomen door Fred.
Na Beers komt Cuijk. In Cuijk wil ik weer naar het toilet en als ik het aan de eerste de beste bewoner vraag en ik naar het huis loop, zie ik ineens Truus naar buiten komen! Nou jaaaa, dat is ook toevallig! Opgelucht gaan we weer verder, naar de pontonbrug van Cuijk. Ik geniet van het publiek langs de route en zo draaien we richting het tunneltje naar de kade van Cuijk, de pontonbrug. Die is voor de gelegenheid mooi versierd. Dat zet ik wel op de foto. Ik wil mijn voeten even nakijken want ik vermoed een blaar. Maar als we aan de overkant komen gaan de mensen ineens een andere kant op. Waarom??? De Koning is er ook! En ik zie hem in een flits lopen met veel mensen om hem heen. Helaas heb ik geen tijd voor een foto en het moment is alweer voorbij.
Op het grasveld aangekomen zoeken we een stoeltje voor mijn blaar inspectie. Het valt mee, het is een wondje en mijn voeten zijn doorweekt, meer niet. Ik haal de pleisters eraf, die hebben geen functie meer en ik ga weer verder, naar Mook. En als je Mook uitloopt zeggen ze dat daar de Via Gladiola begint! Nou, dat is best nog een eindje lopen hoor!! Ik heb nog een rust in Malden bij de Oase en Fred loopt verder naar zijn eigen rust. We treffen elkaar wel weer maar eerst even genieten van de gehaktballetjes van Eric! En ik maak kennis met Rene die hier een dagje komt assisteren. Hierna ga ik nog een keer naar het toilet en Truus loopt mee alleen zie ik haar daarna nergens meer en ga weer alleen verder. Na een telefoontje van Fred tref ik hem weer langs de route bij zijn hospita. We krijgen een biertje mee voor onderweg en zo lopen we al feestend door.
Bij het Radboudziekenhuis waar patiënten in hun bed langs de route staan sta ik even stil. Ik leg de twee gladiolen die ik onderweg heb gekregen bij een jonge vrouw in haar bed en geef haar een kushandje, ze heeft een grote glimlach op haar gezicht! Dit ontroerd me zeer..........
Dan komen we aan bij Sabine die ons weer zit aan te moedigen. We zijn er nu bijna want als je Sabine ziet, dan weet je: het is niet ver meer!!
Helaas heb ik Hans weer gemist, mij telefoon werkt weer niet goed (later blijkt dat ik het netwerk ongemerkt heb uitgezet....)

Na een finishfoto van ons komen we Rene S. tegen die het ook gehaald heeft, samen lopen we naar de wedren. Hier is het megadruk, maar de rij voor mijn hokje is niet lang en om 17.22 uur check ik uit en krijg ik het speldje nummer negen uitgereikt! Dit was het weer, een memorabele vierdaagse, eentje van extremen: extreem warm, extreem nat en extreem gezellig!! Op naar nummer tien!!
Als ik naar huis rij zie ik ineens de man en vrouw uit een huis stappen die ik vandaag aan het begin van de dag tegenkwam, wat is dat toevallig zeg. Ze heten Nannie en Jan, lopen ieder jaar samen en slapen vlakbij mijn logeeradres. Wat een leuk einde van deze dag.
foto's dag van Cuijk

zaterdag, juni 25, 2016

Amersfoortse Tweedaagse 24-25 juni 2016 / 70 km


Dag 1

En dan is het weer tijd voor de Amersfoortse Tweedaagse, een evenement waar ik elk jaar naar uitkijk. Het is traditioneel de "laatste training" en altijd weer erg leuk om te doen. Ik heb me al vroeg in het jaar ingeschreven en de startkaart is thuisgestuurd. Dit keer ben ik niet vergeten deze mee te nemen......

Nadat ik me gisteravond al geïnstalleerd had bij mijn schoonouders rij ik na een goede nachtrust op vrijdagmorgen vroeg, met Hans naar de startplek in Amersfoort, het sportcentrum. Hans loopt dit keer niet mee omdat ik 40 km ga lopen, dat vindt hij net te ver. Ik vind het wel prettig om afgezet te worden en weer opgehaald straks omdat er weinig parkeerplaatsen zijn op dit moment. Later hoor ik van een medewandelaarster dat de grote parkeerplaats onder gelopen was vanwege de vele regen die recentelijk is gevallen.
Nadat ik mijn startkaart heb ontvangen zie ik Hetty en Andre al staan en we kletsen nog even wat. Het is nog te vroeg om te starten, we mogen om 7.00 uur los.
Ik kijk om me heen en ik zie in de verte Annika zwaaien, zij is er al met nog een paar wandelvrienden waar we vandaag mee op stap gaan.

Nadat iedereen present is gaan we op pad, de bebouwde kom in van Amersfoort. We zien veel verpauperde huizen en huizen in de steigers vanwege een renovatie. Ik vind het geen fraaie aanblik. Al snel komen we op de Zandbergenlaan waar we straks, aan het eind van de tocht weer terugkeren gezien de pijlen op de weg en ook de routebeschrijving geeft dat aan.
Het bos, waar we een groot deel van de dag verblijven, is vochtig van al dat regenwater dat de afgelopen 24 uur is gevallen. Het is zelfs een beetje dampig, het lijkt wel een tropisch oerwoud. Ik zie ineens iemand met een marathon shirtje lopen en ik kan het niet laten om dan te roepen: "hee, Rotterdam!" En de trotse bezitter van dit shirt knoopt meteen een gezellig gesprek met mij aan om er vervolgens na een tijdje achter te komen dat hij waarschijnlijk te ver is doorgelopen voor de 50 km- splitsing. Hij loopt terug om alsnog de extra lus te gaan maken. Tja, dat krijg je als je aandacht ineens ergens anders ligt, dan mis je wel eens een aanwijzing!

Na een flink aantal bospaden komen we bij de eerste stop, de Stoeterij waar het gezellig druk is, ook de rij voor de Dixies is lang maar ik ga het bos wel vereren met een bezoekje. Hier stoppen we ook niet echt voor een rust maar we kletsen nog wel eventjes met een paar bekenden die hier ook lopen. Ook de mensen die ik heb leren kennen bij het tochtje van André zeg ik even gedag.
Annika en ik vertrekken dan weer om naar de Vlasakkers te gaan, een militair terrein waar je alleen als burger mag lopen tijdens deze tocht. Van het "plaatsnaambord" wordt natuurlijk een foto gemaakt en we liggen weer in een deuk om de opmerkingen die gemaakt worden....
Dit militair terrein is immens groot met brede paden en het is er heerlijk om te wandelen. Dan zie ik ineens dat we "anders" lopen dan andere jaren, we steken een grote oppervlakte over waar we naar mijn mening nooit over lopen maar goed, alle wandelaars lopen deze kant uit dus wij ook......hoe bedoel je kuddegedrag?? Ook als we na dit terrein naar links gaan zien we geen pijl.
Na zes kilometer zijn we klaar met dit stuk en gaan we op weg naar de tweede rust, eigenlijk onze eerste want we hebben nog niet gezeten! Na een stukje bebouwde kom krijgen we nog een bospad voor onze kiezen en als we bijna bij de rust zijn, ruiken we de kroketten al. Annika heeft erg veel trek in een broodje kroket en gaat in de rij voor deze snack, ik ga even mijn flesje vullen met water, het is dorstig weer.
Deze accommodatie, v.v. 't Vliegdorp, is een fijne rustplek en omdat het lekker weer is kunnen we buiten op de tribune zitten, we hebben er nu 19 km opzitten. Er worden wat foto's gemaakt want we zijn met een flinke club en we zitten toevallig allemaal bij elkaar op de tribune. Met een selfiestick van André maken we een paar leuke groepsfoto's en Ron maakt er ook een paar, ze zijn erg leuk geworden!
We stappen na deze heerlijke rust weer op om de rest van de tocht te gaan lopen de volgende 8 km naar rust nummer twee bij sportcentrum Pijnenburg. Maar eerst lopen we nog een stukje bebouwde kom om vervolgens uit te komen bij de vliegbasis Soesterberg en het Nationaal militair museum. We lopen wat te dollen over foto's maken van militaire voertuigen en zitten op de tank maar dat doen we toch maar niet.
Het is heerlijk weer en best warm, ik drink vandaag vrij veel maar ondanks dat begin ik hoofdpijn te krijgen. Maar als we bij Pijnenburg aankomen neem ik even een pilletje en het leed is zo geleden. Ik heb gelukkig ook veel afleiding van mijn gezellige wandelvriendinnen en -vriendjes.....

Voor mijn gevoel gaan we weer te snel in de benen om ons op te maken voor de 7 km naar de volgende rust, de Kabouterhut. De route daar naartoe gaat een stukje langs dierentuin Amersfoort. Het is best een saai stuk en we verdrijven de verveling door mee te galmen met Adrie zijn muziek. Hij heeft een klein speakertje bij zich die is aangesloten op zijn mp3 waaruit leuke muziek komt, van die Nederlandse smartlappen en meezing liedjes. Zo gaat de tijd snel voorbij totdat we bij de Kabouterhut aankomen. Dit is niet de "officiële" rust want hier gaan we zitten omdat er meer ruimte is en het is er gezellig. Sommigen nemen het er hier even van door een lekkere pannenkoek te eten of een heerlijk ijsje met slagroom, ik hou het bij een cappuccino die André voor me gaat halen, dat vind ik wel lief! Hij zit er al een tijdje met Hetty en Ria maar ik ben nog eventjes bij hen gaan zitten om bij te kletsen. Al snel is het voor hen tijd om te vertrekken en ik ga dan nog eventjes bij de anderen zitten. Ik ben nog lang niet uitgerust. En het is er heerlijk toeven in de zon.

Het slotstuk van de dag is nog een kilometer of vijf, zes. Eerst weer een stuk bebouwde kom om daarna weer het bos in te gaan. En omdat we zo lopen te kletsen met elkaar is de finish al snel in zicht! We melden ons af en begroeten nog een paar andere wandelvrienden die al gefinisht zijn. We bieren en babbelen nog even na, en als ik een telefoontje van Hans krijg dat hij op me wacht neem ik afscheid. Maar niet voor lang want morgen is er weer een wandeldag! Ik heb er nu al zin in!


Dag twee van de Amersfoortse. Ik word weer door Hans voor het hek van het sportcomplex afgezet en ik meld mij aan. Daarna ga ik mijn wandelvriendjes en - vriendinnetjes begroeten die allemaal al klaar zitten/staan voor de start van de tweede wandeldag.
Het eerste stuk naar de rust bij Bergzicht is 10 km lang en voert ons over fiets- en wandelpaden richting landgoed Den Treek en we lopen langs het landhuis Den Treek wat oorspronkelijk een eeuwenoude boerderij maar nu een rijksmonument is. Het bestaat al sinds 1334 en is in de 19e eeuw verbouwd.

Als we de Treekerweg aflopen komen we aan bij Bergzicht, de eerste rustlocatie. Daar vinden we op het grote terras achter een mooi plekje om te zitten met z'n allen, we zijn met een grote groep. Er is voor iedereen een stoel. Wel jammer dat de koffie- en taartvoorziening wat aan de trage kant is! Jan en Annika staan lang in de rij......

Na de rust lopen we richting Henschotermeer waar we al snel arriveren. Daar kan ik gelukkig naar het toilet en we gaan lekker in de zon zitten aan het water. Het is nog steeds heerlijk weer maar wel iets frisser dan gisteren dus lekker wandelweer.
Het Henschotermeer is een recreatieplas van circa 70 hectare, waarvan 13 hectare water, in het Utrechtse Woudenberg. Het is gelegen in het landgoed Henschoten, deel van Den Treek-Henschoten. Jaarlijks komen er zo'n 600.000 bezoekers.
Het meer was tot 1895 een grote zandverstuiving. Om te voorkomen dat de weilanden en wegen zouden verdwijnen onder het stuivende zand werden de zandverstuivingen met plaggen en hei bedekt. Tussen de plaggen werden bomen geplant. Begin jaren 30 is met zandwinning voor de aanleg van de Rijksweg A12 en later de Grebbelinie het meer ontstaan. Naderhand (1972) is de in die tijd ontstane plas uitgediept en vergroot om als zwemplas te dienen.

In het meer ligt een eiland, dat door twee voetbruggen met het strand verbonden is. Om het meer heen ligt een recreatiegebied waar men onder andere kan wandelen. In de winter kan er, als het voldoende gevroren heeft, geschaatst worden. Aldus Wikipedia.

En ook vandaag loop ik te genieten van de muziek die Adrie uit zijn speakertje laat schallen zodat de kilometers ongemerkt onder de voeten doorgaan. Na het Henschotermeer is de volgende rust gepland bij de Valleiruiters in Woudenberg. Een plaatsnaambord is weer het decor voor een leuk plaatje. Bij de Valleiruiters is het ook weer druk en er zijn weinig stoeltjes maar ik kan er toch een bemachtigen. Hier nemen we uitgebreid de tijd en ik nuttig een soepje, altijd lekker tijdens wandelen.
De laatst kilometers naar de finish verlopen niet helemaal zoals gepland omdat Adrie, na ongeveer twee kilometer van de vorige rust vandaan, erachter komt dat hij zijn heuptas vergeten is! Hij gaat terug en we beloven op hem te wachten bij de YMCA, de volgende rust. We vermaken elkaar met kletspraat, anekdotes en leuke liedjes. Andries weet een leuk lied waar ik heel erg om heb gelachen, Het Dorp van Ali Osram. Nee.....niet het origineel van Wim Sonneveld, deze is veeeeeel leuker!!

Als we bij de YMCA aankomen, betrekt de lucht en al snel vallen de eerste spetters. Er wordt nog een soort van regenscherm opgezet zodat de wandelaars kunnen schuilen en wij kunnen een tijd droog blijven zitten totdat Adrie weer verschijnt.
Vanaf hier is het nog een half uur lopen naar de finish maar helaas is het nu door gaan regenen en ik van Adrie een poncho krijg, de mijne heb ik thuis gelaten omdat ik de regen niet verwacht had. Eindelijk komen we aan en ik ga nog even bij de foto's kijken maar kan die van ons niet vinden. Dan meld ik me af en ontvang mijn cijfertje 9 en de felicitaties. Ik zie mijn wandelmaatjes schuilen onder een afdakje en ik ga erbij staan, dans een beetje mee met de muziek die uit de immens grote speakers schalt. Wat jammer dat het regent!! Ik heb met Hans afgesproken dat ie me komt halen na een half uurtje en als het bijna tijd is neem ik afscheid van mijn maatjes en ga nog even bij André en zijn maatjes zitten om nog even na te praten. Totdat Hans mij belt: ik ben er. Ik stap in de auto, vermoeid en nat en een beetje verkleumd maar ik heb toch genoten van deze twee wandeldagen. Ik kijk terug op een geslaagd wandelweekend. Als ik na het douchen mijn voeten inspecteer zie ik twee blaartjes maar daar heb ik geen last van gehad. Volgend jaar mijn tiende keer want ik zal zeker hier nog een keer lopen en ik wil de organisatie bedanken voor alles! Het was weer super!

bekijk hier de foto's van dag 1

bekijk hier de foto's van dag 2